 |
 |
|
| محکوم به خیانت..........محکوم به گناه..........ولی... |
|
به نام آنکه اشک را آفرید تا سرزمین وداع آتش نگیرد
به کسی,برنخوره بر نخوره من یکی,پنجره مو میبندم این همه,پنجره ی باز بسه من به باغ آینه میخندم به کسی,برنخوره بر نخوره من یکی,پیش خودم میمونم در شب,بی کسی و بی حرفی برای دل خودم میخونم
بارها نشستمو فکر کردم که آلارم اول وبلاگ رو بردارم...آلارمی که وقتی وارد وبلاگ میشید مثل یه راهنما براتون توضیح میده...``به زندان محکومین به حبس ابد خوش آمدی``...ولی...دیدم نه...باید باشه...لازمه که باشه...حتی به فکر افتادم که تعدادش رو بیشتر هم بکنم...چون با اینکه این آلارم رو همه میدیدن...با اینکه توضیحاتم رو میخوندن...با اینکه اعترافام رو گوش میکردن...با اینکه حرفام رو میشنیدن....بازم میومدن و خیلی راحت میگفتن: `تو چرا محکومی؟واسه چی خودت رو محکوم کردی؟چرا بی دلیل و بی دادگاه خودت رو محکوم میکنی؟تو هنوز محکومی؟کی آزاد میشی؟میخوای بیایم ملاقاتت؟و...`....................آره...بگین...بخندین...هر چه قدر که دوست دارین بگین و بخندین...امیدوارم همیشه شاد باشین.................بازم میگم......درسته...من محکومم...محکومه به گناه...محکوم به خیانت...ولی....................دادگاه خیلی وقت پیش برگزار شد....اماهیچوقت نفهمیدم قاضی این دادگاه کیه......فقط تونستم بفهمم که من...محکومم...محکوم به حبس ابد...توی انفرادی...توی تنهایی...تا ابد... تو این مدت خیلی چیزارو فهمیدم...خیلی چیزارو یاد گرفتم...با خیلی از آدما آشنا شدم...به هر حال گذشت...از همه ی دوستان و عزیزانی که تو این مدت منو شرمنده کردن و به وبلاگم اومدن ممنونم...از همه کسانی که به من لطف داشتن و نظرات قشنگشونو برام گذاشتن تشکر میکنم... و از همه ی اونهایی که به هر نحوی به من چیزی یاد دادن ممنونم... این وبلاگ دیگه هرگز آپ نمیشه... میخواستم این کار رو دوم انجام بدم...روز تولدم... دوم شهریور...یکی از مزخرف ترین روزای عمرم...ولی خوب....اون روز به اندازه ی کافی... خیلی حرفا داشتم که بزنم...خیلی مسائل تو ذهنم بود که حاضرم قسم بخورم با گفتنشون خیلی از تفکراتتون تغییر میکرد...خیلی حرفا بود که مطمئن بودم چیزهای زیادی رو براتون تغییر میداد...اما...نشد...نشد که بگم... فقط یه کلام آخر دارم.............بدونین که....همه ی ما به نحوی محکومیم...حتی اگه هیچ جرمی هم مرتکب نشده باشیم....محکومیم به زندگی...محکوم همیشگی... ما... همیشه محکومیم . . . خداحافظ.../ |
|
+ اعترافات در
جمعه 1387/06/08ساعت 3:16 توسط کامیار |
|
|
این هم مختصری از مطلبی که عزیزان درخواست کرده بودند...:
هخامنش | چیشپش \ / آریارمنه کوروش اول | | آرشام کمبوجیه اول | | ویشتاسب کوروش دوم(کوروش کبیر) | | داریوش اول کمبوجیه دوم
کوروش کبیر در سال ۵۶۰ ق.م (قبل از میلاد مسیح)در سرزمین پارسی متولد شد... مادرش ماندانا دختر آژیده هاک پادشاه مادها و پدرش کمبوجیه اول از بزرگان نسل هخامنش بود... در آن زمان مادها یکی از قدرتهای اعظم بوده و بر پارسها حکومت میکردند... آژیده هاک پس از تولد کوروش خوابی میبیند که تعبیر آن فروپاشی حکومتش توسط یکی از نوادگان خود بوده,به همین سبب به وزیر خود هارپاگوس دستور میدهد که دخترزاده ی خود یعنی کوروش را به قتل برساند...ولی هارپاگوس از این عمل بنا به دلایل نامعلوم چشم پوشید و کوروش را طبق بعضی از روایات به باغبان خود سپرد...آژیده هاک وقتی از این قضیه با خبر شد دستور داد با گوشت سر و دست فرزند هارپاگوس غذایی طبخ کنند و به وی بخورانند...ولی با این حال هارپاگوس برای انتقام به انتظار نشست و وقتی کوروش کبیر سالها بعد طغیان کرد با سپاه خود به وی پیوست و برای خیانت به شاه خود هیچ تردیدی به خود راه نداد و کوروش توانست به راحتی حکومت عظیم ماد و مقتدر هگمتانه را در اختیار بگیرد...بدین ترتیب فتوحات بزرگ وی آغاز شد... کوروش کبیر دارای دو پسر به نامهای بردیا و کمبوجیه و سه دختر به نامهای آتوسا,رکسانا و آرتوستونا بود که کمبوجیه پس از قتل برادر خود بردیا به قدرت رسید و مصر را فتح کرد... کوروش کبیر در سال ۵۳۸ ق.م یعنی در ۲۲ سالگی تاج گذاری نمود و بعد از ۵ سال توانست قبایل پارس را متحد سازد(لازم به ذکر است که قبایل پارس در آن دوره یعنی چیزی در حدود وسعت ایران امروزی) کوروش کبیر در طول حکومت خود بیش از ۴۵۰ نبرد در کارنامه ی خود دارد که در هیچکدام مغلوب از میدان خارج نشد و توانست بسیاری از قومهای وحشی مانند اجوج مجوج,باکتریا,ساکاها و ...را سرکوب و حکومتهای عظیمی مانند بابل(حدودا عراق امروزی),لیدی(آسیای صغیر یعنی ترکیه و مقادیری از یونان),مادها,سارد و ...را سرنگون سازد و توانست مرز ایران را از شرق تا هند,از شمال شرق تا چین,از شمال تا حوالی گرجستان,از غرب تا مصر و از شمال غرب تا یونان گسترش دهد... جالب اینجاست که کوروش به کشورهای عربی به علت خشکسالی و نداشتن منابع ارزشمند اهمیتی نمیداد و فقط از آنها میگذشت... و نکته ی دیگر این است که علامه ی هندی ابوکلام آزاد در سال ۱۳۳۰ ثابت کرد که در قرآن در آیات ۸۳ الی ۹۸ سوره ی کهف از کوروش با نام ذوالقرنین یاد شده و به وضوح به خاص بودن وی اشاره شده است... کوروش کبیر سرانجام در سال ۵۲۹ ق.م در جنگ با ساکاها توسط یک زن کشته شد و طبق روایات سر او نیز از بدنش جدا و بدنش بدون سر به خاک سپرده شد.../ |
|
+ اعترافات در
شنبه 1387/05/19ساعت 0:56 توسط کامیار |
|
وایساده بود و نگاهش میکرد...مثل قدیما...مثل همیشه...مثل همیشه که وقتی یه حرفی داشت و روش نمیشد بگه...اینطوری تو چشماش زل میزد...اون هم میفهمید...علی رو میگم...آره...اونم میفهمید...میومد نزدیک تر...بغلش میکرد و آروم در گوشش میگفت...چی رو باید بدونم...بگو... اونم با آرامی میگفت...بعضی موقع ها هم نمیدونست چرا ولی اشکاش خود به خود سرازیر میشد...همیشه جلوی علی اینطوری بود...همیشه...نمیدونست چی...چرا...هیبتش...چهرش...صداش...چشماش...عشقی که نسبت بهش داشت...نمیدونست چی...ولی به گریه اش می انداخت... الان هم همین طور بود...بهش زل زده بود...تو چشماش...میخواست بگه...ولی اینبار دیگه اصلا نمیتونست... یاد قدیما افتاد...یاد اون قدیما...یاد وقتایی که از آسمون براش میگفت...آخه رشته اش نجوم بود...عاشق آسمون بود...از ماه براش میگفت...از هالی...از... یاد روزایی که با هم میرفتن و خوش میگذروندن افتاد... یاد روزای تولدشون...که همیشه وقتی ساعت از ۱۲ میشد ۱۲ و ۱ ثانیه به هم زنگ میزدن و تا صبح به هم تبریک میگفتن...اون تو تابستون...علی تو زمستون... یاد رستوران چینی و غذای چینی افتاد که وقتی غذا رو آوردن...وقتی قیافه ی غذا رو دیدن پاشدن و با خنده و قهقهه بدن اینکه لب به غذا بزنن رفتن...بهتر بگم...در رفتن... یاد اون روز افتاد که تو خیابون علی از جلوی یه ماشین هولش داد و ماشین علی رو زیر کرد...آره...به همین راحتی...همیشه علی بهش میگفت که مواظب باش...ولی... اینبار هم دقت نکرد...ماشین اومد...علی دوید...داد میزد...هولش داد...اون افتاد یه طرف...علی هم خورد به ماشین و پرت شد چند متر جلوتر... خوب یادش بود...دوباره اشک تو چشاش جمع شد...داشت بهش نگاه میکرد...ولی اینبار نتونست چیزی بگه...تو اشکاش رگه های خون بود...از روی گونه ی سفیدش لغزید و...افتاد روی...سنگ قبر سیاهی که روش اسم یه نفر حک شده بود..........علی...
هامون هم رفت...به قول یکی از دوستان الان دیگه مطمئنم که این دنیای لعنتی...یه چیزی کم داره.../ |
|
+ اعترافات در
شنبه 1387/04/29ساعت 2:4 توسط کامیار |
|
|
روزی که ضحاک گریست
لالا لالا دیگه بسه گل لاله بهار سرخ امسال مثل هر ساله هنوزم تیر و ترکش قلبو میشناسه هنوز شب زیر سرب و چکمه میناله
نخواب آروم گل بی خار و بی کینه نمیبینی نشسته گوله تو سینه آخه بارون که نیست رگبار باروته سزای عاشقای خوب ما اینه؟
نترس از گوله ی دشمن گل لادن که پوست شیره پوست سرزمین من اجاق گرم سرمای شب سنگر دلیل تا سپیده رفتن و رفتن
نخواب آروم گل بادوم ناباور گل دلنازک خسته گل پر پر نگو باد ولایت پرپرت کرده دلاور قد کشیدن رو بگیر از سر
دوباره قد بکش تا اوج فواره نگو این ابر بی بارون نمیذاره مث یار دلاور نشکن از دشمن بیبین سر میشکنه تا وقتی سر داره
نذاشتن هم صدایی رو بلد باشیم نذاشتن حتی با همدیگه بد باشیم کتابای سفیدو دوره میکردیم که فکر شبکلاهی از نمد باشیم
نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب نگو کو تا دوباره بپریم از خواب بخون با من نترس از گوله ی دشمن بیا بیرون بیا بیرون از این مرداب
نگو تقوای ما تسلیم و ایثاره نگو تقدیر ما صد تا گره داره به پیغام کلاغای سیاه شک کن که شب جز تیرگی چیزی نمیآره
نخواب وقتی که هم بغضت به زنجیره نخواب وقتی که خون از شب سرازیره بخون وقتی که خوندن معصیت داره بخون با من بیا تا من نگو دیره
سکوت شیشه های شب غمی داره ولی خشم تو مشت محکمی داره عزیز جمعه های عشق و آزادی کلاغ پر بازی با تو عالمی داره
نخواب ای حسرت سفره گل گندم نباش تو دالونای قصه سر در گم نخواب رو بالش پرهای پروانه که فریاد تورو کم دارن این مردم
لالا لالا دیگه بسه گل لاله
به خداوندی خدا قسم که همه ی ما روز قیامت در درگاهش رو سیاهیم... چون در مقابل ظلم سرمون رو خم کردیم... .../ |
|
+ اعترافات در
شنبه 1387/04/15ساعت 2:0 توسط کامیار |
|
زندگی...زندگی...واقعا زندگی چیه...؟... زندگی......مثل......یه فنجون قهوه اس...یه فنجون قهوه ی ترک........تلخ تلخ... برای هر کس به مقداری که باید بنوشه میریزن...و همه ی ما مجبوریم که بنوشیم...اما.....اینکه چطور مینوشیم خیلی چیزها رو مشخص میکنه...: *بعضیا بیش از حد به طعم و مزش توجه میکنن...به همین خاطر تلخیش خیلی اذیتشون میکنه... *بعضیا متوجه تلخیش میشن ولی به روی خودشون نمیارن... *بعضیا با اینکه طعم تلخش رو حس میکنن به بقیه تلقین میکنن که طعمش شیرینه و بهشون امید میدن... *بعضیا با جار زدن طعمش اون یه ذره شیرینی که برای بقیه باقی مونده هم از بین میبرن... *بعضیا اونقدر سرشون به اطراف و کاراشون گرمه که نمیفهمن چی خوردن... *بعضیا اصلا طعمش براشون مهم نیست...فقط میخوان یه جوری تمومش کنن... *بعضیا از تلخیش لذت میبرن ...اصلا طعم تلخ با مزاجشون سازگاره و براشون لذت بخشه... *بعضیا میان و نقش شکر رو به عهده میگیرن...باعث میشن که طعمش شیرین بشه و خوردنش لذت بخش باشه...ولی این شیرینی معمولا به قیمت حل شدن اون شکر تموم میشه... *بعضیا به اسم شکر میان ولی وقتی ازشون استفاده میکنی میفهمی نمک بودن...حسابش رو بکن توی قهوه ی ترک نمک هم بریزی...چه زهرماری میشه... جالب اینجاست که اگر بخوای این فنجون رو بندازی و بشکنی و باقیش رو نخوری باید به یکی جواب پس بدی...بعد هم سر از یه فر بزرگ در میاری... ولی یه سوال اینجا باقی میمونه...: مگه ما این قهوه رو سفارش دادیم که باید تا تهش رو بخوریم...؟.../ |
|
+ اعترافات در
یکشنبه 1387/04/02ساعت 3:21 توسط کامیار |
|
|
سر خط شماره سلول اعترافات |
| درباره محكوم |
سلام...نمیدونم تا حالا محکوم شدین یا نه.......محکوم به خیانت...محکوم به خیانتی که نکردین......اگه نشدین که هیچ....ولی اگه شدین...آدرس رو درست اومدین.../
. . . کامیار |
| پیوندهای روزانه |
|
قهوه ی ترک کدام طرف هستیم زندگی باید شرط بیسکویت بدانیم چه هستیم آرشیو پیوندهای روزانه |
| اعترافات قبلي |
|
شهریور 1387 مرداد 1387 تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 |
|
RSS
|